Bij de interpretatie van laboresultaten bieden referentiewaarden een handig houvast. Toch moet je ze steeds in hun context bekijken.
DR. AN DE VLEESCHAUWER
Klinisch bioloog
Als huisarts wil je elke patiënt de best mogelijke zorg bieden. Labotests zijn één van de instrumenten die je daarvoor ter beschikking hebt. Ze helpen je om risico’s bij een patiënt in te schatten, een diagnose te stellen, de evolutie van een aandoening op te volgen, etc.
Bij de interpretatie van laboresultaten bieden referentiewaarden een handig houvast. Toch moet je ze steeds in hun context bekijken. Afhankelijk van iemands afkomst kunnen referentiewaarden immers variëren. Een bepaalde waarde kan met andere woorden “normaal” zijn voor een patiënt met een blanke maar niet voor iemand met een donkere huidskleur. Of vice versa.
Bij de interpretatie van laboresultaten spelen de referentiewaarden in onze rapporten een belangrijke rol. Ze vormen de onder- en bovengrens van het interval waarbinnen de resultaten van 95% van de mensen vallen. Of beter: van 95% van de mensen met een blanke huidskleur.
Vaak gelden die referentiewaarden ook voor burgers met een andere huidskleur. Maar dat is niet altijd het geval. Afhankelijk van iemands genetische kenmerken, die mede bepaald worden door onze afkomst, kunnen de referentiewaarden van een test immers verschillen. Een waarde die voor de een “normaal” is, is dat dus niet per se voor iemand van een andere afkomst.
Als je weet dat een derde van de bijna 11,6 miljoen inwoners in ons land (cijfers van 1 januari 2022) een niet-Belgische achtergrond heeft, dan begrijp je ook waarom het belangrijk is om de meest frequente verschillen in referentiewaarden te kennen.
- Aparte referentiewaarden bepalen in functie van de afkomst is onmogelijk, gezien de overlap tussen groepen, de verschillen binnen groepen, etc.
- Waakzaamheid bij de interpretatie van laboresultaten blijft ook bij patiënten met een blanke huidskleur geboden. Iemands medische voorgeschiedenis kan een afwijking van de referentiewaarden bijvoorbeeld in een totaal ander licht plaatsen.
Vaak voorkomende verschillen in referentiewaarden
Leukocyten en neutrofielen
De concentratie van leukocyten en neutrofielen is 20 tot 30% lager bij mensen met een donkere huidskleur dan bij mensen met een blanke huidskleur. Binnen de groep mensen met een donkere huidskleur is de concentratie lager bij Afrikanen dan bij Afro-Amerikanen en bij mensen met een Afro-Caraïbische achtergrond.
Creatinekinase
De creatinekinasewaarde is hoger bij mannen met een donkere huidskleur dan bij andere mannen. Ook bij vrouwen met een donkere huidskleur liggen de waarden hoger, al zijn de verschillen daar minder frappant.
Tabel met mediane CK-waarden:
Vitamine B12
De waarden van vitamine B12 liggen gemiddeld 25% hoger bij mensen met een donkere huidskleur dan bij mensen met een blanke huidskleur. De waarden van latino’s liggen tussen de twee andere groepen in.
Amylase
De hoeveelheid amylase in het bloed bij gezonde Afrikaanse mensen ligt tot tweemaal hoger dan bij mensen met een blanke huid. De waarde bij Aziatische mensen ligt tussen de twee groepen in.
Prostaatspecifiek antigeen (PSA)
De resultaten van verschillende studies naar PSA suggereren dat mensen met een zwarte huidskleur gemiddeld genomen hogere PSA-concentraties hebben dan mensen met een blanke huid. Aziatische mensen hebben lagere concentraties dan zowel mensen met een donkere als met een blanke huid.
De individuele historische evolutie van de waarden blijft een belangrijke indicatie voor een goede patiëntenopvolging, beter dan een oriëntatie ten opzichte van referentiewaarden.
Bronnen
- Diversiteit naar herkomst in België (Statbel), FOD Economie (2022)
- Etnische verschillen in referentiewaarden, Van Noord, Charlotte & Berghout, Arie, Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde (2012)
- Influence of ethnicity on population reference values for biochemical markers, Tahmasebi, H. et al, Critical Reviews in Clinical Laboratry Sciences (2018)
- Blood Cells. A Practical Guide, BJ Bain (2006)
- Relationship of Ethnic Origin, Gender, and Age to Blood Creatine Kinase Levels, Ryan, N. et al., The American Journal of Medicine (2009)